Het regeerakkoord: de pijnpunten voor de zorg

In veel kranten verscheen de analyse dat de zorg in het regeerakkoord wordt ontzien. Dat is toch een iets te mooie voorstelling van zaken. De pijnlijke maatregelen zitten veelal verstopt in de financiële bijlagen van het akkoord. Zoals de invoering van eigen bijdragen voor de jeugdzorg en psychiatrische patiënten.

Mensen die kinderen met een beperking hebben of kinderen met opvoedproblemen moeten eigen bijdragen gaan betalen voor professionele zorg en ondersteuning. Hierdoor bestaat het risico dat ouders die krap zitten, minder snel hulp zullen inschakelen dan ouders met voldoende geld. Ook mensen met psychiatrische aandoeningen gaan meer zelf betalen voor behandeling en zorg.

Slecht nieuws is er ook voor mensen met een lichte verstandelijke beperking. Zij krijgen minder makkelijk toegang tot de Awbz omdat de ‘IQ-grens’ wordt verlaagd.

Begeleiding naar gemeenten
Een opmerkelijke maatregel is de overheveling van begeleiding uit de AWBZ naar gemeenten. De CG-Raad vreest dat dit negatieve gevolgen heeft voor de betrokken cliënten. Eerder moesten mensen met lichte beperkingen al voor begeleiding bij gemeenten aankloppen. Dat hebben de gemeenten tot nu toe niet goed op weten te pakken. Daar komen nu dus ook de mensen met de zwaardere beperkingen bij. Het risico is groot dat lang niet alle gemeenten hiertoe in staat zijn. Vooral omdat hiervoor alvast een bezuiniging van 140 miljoen staat ingeboekt.

De overheveling van begeleiding naar gemeenten komt bovendien op een slecht moment. De begeleiding en dagopvang aan mensen met een lichamelijk handicap staat al erg onder druk. Door bezuinigingen bij instellingen en door de invoering van eigen bijdragen.

Zorgverzekeraars
De AWBZ wordt� gesplitst en vermarkt. De gemeenten gaan begeleiding doen en zorgverzekeraars� gaan de uitvoering van de Awbz overnemen voor de eigen verzekerden. Of verzekeraars daarvoor de aangewezen partij zijn is nog maar de vraag. Onlangs wezen de hoogleraren economie Schut en Van der Ven nog op de risico’s hiervan. Volgens de hoogleraren hebben zorgverzekeraars er geen belang bij om veel in Awbz-zorg te investeren, omdat het om verliesgevende cliënten gaat. Een ander punt van zorg is, dat het aantal verzekeraars afneemt. Vier grote verzekeraars hebben inmiddels bijna de hele markt in handen. Daarmee wordt de keuzevrijheid steeds kleiner.

Ook de verhoopte kostenbeheersingseffecten van deze structuurwijziging worden alom betwijfeld. Deze maatregel zou wel eens de grootste miskleun van het kabinet kunnen gaan worden.

Ziektekosten
De ontwikkeling dat mensen steeds meer aan zorg moeten uitgeven gaat onverdroten door.� De verlaging van de zorgtoeslag draagt daaraan bij. Chronisch zieken en gehandicapten met een laag tot modaal inkomen zullen dat vooral gaan merken. Verder staan nog op stapel: een forse verhoging� van de ziektekosten premie en inkomensafhankelijke ziektekostenpremie en een geleidelijke verhoging van het eigen risico naar 250 euro. Het regeerakkoord zegt nergens dat hier een compensatie voor chronisch zieken tegenover zal staan.

Ook de versobering van het basispakket van de ziektekostenverzekering heeft negatieve inkomensgevolgen. Alles met een ‘lage ziektelast’ wordt uit het basispakket van de ziektekostenverzekering gehaald. Dat klinkt logisch. Maar voor chronisch zieken is het begrip lage ziektelast vaak niet toepasselijk. Wat voor de gewone zorgconsument een luxemiddel is, kan voor een chronisch zieke een medisch noodzakelijk middel zijn. Het kabinet wil met deze pakketversobering een structurele besparing van 900 miljoen realiseren.

Meer informatie over regeerakkoord op Wij werken aan - Regeerakkoord

Bron: CG-Raad.nl