CrossOvernieuws
18.06.09
G-kracht wil graag aan de slag
'Ze kwamen al moeilijk aan de bak, maar nu de werkgelegenheid een imposante optater krijgt dreigt hun probleem alleen maar groter te worden. Jongeren met een handicap, de Wajongers, verdienen aandacht. Juist nu, menen velen.' Vandaag in het Algemeen Dagblad een interview met Hans Kamps, voorzitter CrossOver.
In felgekleurde shirts stonden ze gisteren op de stoep van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. G-krachten, zo noemen ze zich het liefst. Die G staat niet voor Gehandicapt, al zijn ze dat officieel wel, maar voor Gedreven en Gemotiveerd. Want dat zijn ze, stuk voor stuk. Dat hoor je, als je met ze praat. De één heeft al een job, de ander staat te popelen om aan de slag te gaan.
Probleem is alleen dat het niet zo gemakkelijk gaat. De Wajongers en de werkgevers weten elkaar niet goed te vinden. Daarom staan de G-krachten in Den Haag, op initiatief van de G-groep, een club van zes re-integratiebedrijven. De G-groep voert campagne, terwijl de overheid toch al heel veel heeft gedaan om de jongeren te helpen.
Vóór de economische crisis stond het probleem wel aardig op de kaart, zegt ook Hans Kamps, die voorzitter was van een SER- commissie die zich over de Wajong boog. Volgens hem gaat het om een maatschappelijk en een economisch probleem, want de uitkeringen van de 180.000 Wajongeren die ons land telt kosten natuurlijk geld. De Wajong-uitkering (75 procent van het minimumloon, doorlopend tot het 65ste levensjaar) is zon beetje het enige sociale afvoerputje dat er nog is, zegt John Herfkens, directeur van re-integratiebedrijf USG Restart en lid van de G-groep.
Geen wonder dat minister Donner (Sociale Zaken) maatregelen nam. Hij maakte het voor werkgevers onder meer erg aantrekkelijk om een Wajonger in dienst te nemen. ,Oneerbiedig gezegd kun je ze voor een prikkie krijgen, zegt Kamps. Op 1 januari 2010 volgt nog een aantal andere maatregelen.
Het UWV moet de jonggehandicapten naar werk begeleiden. Eén van de problemen is echter dat het UWV tot nu toe vooral heeft genoteerd wat de jongeren níet kunnen, zodat ze een uitkering kregen, weet Herfkens. ,,Maar ze noteerden niet wat ze wél kunnen.
Een ander probleem is dat de werkgever vaak niet eens weet wat een Wajonger is en welke voordelen die jongere heeft, zegt Kamps. ,,En als hij het wel weet, weet hij niet hoe hij eraan kan komen. Bovendien: ,,Een groenteman die vraagt om een Wajonger, kan ook niet snel genoeg worden geholpen. Hij wil hem of haar deze morgen al hebben, maar het UWV weet niet wie er affiniteit met groente heeft.
Het pijnlijke is dat de jongeren zelf staan te trappelen. Ze hebben capaciteiten die lang niet overal worden gezien. De werkgever moet zich weliswaar aanpassen (dingen soms twee keer uitleggen, geduld betrachten), maar krijgt daar veel voor terug, niet alleen financieel. Bovendien kunnen coaches van re-integratiebedrijven de Wajongers uitgebreid begeleiden.
Nu dreigt de economische crisis ook nog eens roet in het eten te gooien. Maatregelen om de werkloosheid te bestrijden mogen volgens Kamps niet alleen gericht zijn op hoogopgeleide, gezonde mensen. ,,Dat is verleidelijk.
De aandacht zal echt moeten worden gespreid over de diverse soorten werklozen, want als je de Wajongers nú niet helpt wordt het probleem alleen maar groter. Hoe langer iemand in de Wajong zit, hoe moeilijker hij er weer uit komt.
Bron: AD
